باش حاضر خدمت جانانه را وقت ديگر كن طواف خانه را [ سوره البقرة ( 2 ) : آيات 204 تا 207 ] وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يُعْجِبُكَ قَوْلُه فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَيُشْهِدُ اللَّه عَلى ما فِي قَلْبِه وَهُوَ أَلَدُّ الْخِصامِ ( 204 ) وَإِذا تَوَلَّى سَعى فِي الأَرْضِ لِيُفْسِدَ فِيها وَيُهْلِكَ الْحَرْثَ وَالنَّسْلَ وَاللَّه لا يُحِبُّ الْفَسادَ ( 205 ) وَإِذا قِيلَ لَه اتَّقِ اللَّه أَخَذَتْه الْعِزَّةُ بِالإِثْمِ فَحَسْبُه جَهَنَّمُ وَلَبِئْسَ الْمِهادُ ( 206 ) وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْرِي نَفْسَه ابْتِغاءَ مَرْضاتِ اللَّه وَاللَّه رَؤُفٌ بِالْعِبادِ ( 207 ) معنى لغات : « أَلَدُّ » از مصدر لدد بفتح اوّل و دوّم بمعنى شدّت و سرسختى در دشمنى . « الْحَرْثَ » شخم كردن زمين زراعت و كشت و آتش بر هم زدن و كسب مال كردن . « عزّت » غيرت و حميّت مولود از قوّت و قدرت . « الْمِهادُ » رختخواب و زمين گود . جهت نزول : مجمع از مفسّرين قديم مانند كلبى و عطاء روايت شده است كه اين آيه براى توصيف « اخنس بن شريق » نازل شده است و او مردى خوش بيان و شيرين گفتار بود كه هر وقت حضور پيغمبر ميرسيد با بيانى جالب اظهار ايمان به پيغمبر مىكرد و بر راستى ادّعاى خود سوگند مىخورد و آن حضرت از گفتار او دلخوش مىشد . روزى ميان او و قبيله‌ى ثقيف دشمنى پيدا شد شبانه بر سر آنها تاخت و حيوانات آنها را كشت و زراعتهاشان را سوخت